| pattra's profile*-*(~-~)>>AnG...wAnG...J...PhotosBlogLists |  Tools  Help |
|
*-*(~-~)>>AnG...wAnG...JaNg<<Z*-*Z!!!!"My wish is not to mean everything to everyone but to mean something to someone." May 17 วันที่สุดเเสนจาเหนื่อย ไม่ได้มาอัพซะหลายวัน คอมมันเสียอะเเต่ยังไงซะก้อเอาไปซ่อมมาที่เสรี อัพใหม่ทั้งเครื่องพอดีตั้มคงเหงเค้ามั้งเเต่เค้าไม่เหงตั้มอะขอโทษด้วยที่ไม่ได้ทัก เเต่ยังไงซะวันนี้ฤกดีได้เล่นอย่างสบายใจเพราะสอบเเคล2เส๊จเเล้ว กูละทามไม่ได้เลยเซงอ่านเเทบตาย เมื่อ2วันที่ผ่านมาเปิดดูผลเอน ตื่นเต้นตื่นเต้น.... เเต่ไม่รู้ว่าจาตื่นเต้นทามไมกูก้อมีที่เรียนเเล้วนีหว่า พอใส่รหัสปุ๊ป......ไม่พบข้อมูลของท่าน....-*- เวรกำงงครับงง นึกว่าไม่ติดพอโทรไปถามเพื่อนก้อบอกว่าไม่ใช่เลยเปิดใหม่ ............สรุปว่าฉานผ่านการสอบคัดเลือกครับหุหุดีใจอะ เเต่ติดตั้งอันดับ3เลยห่วยๆ ....วิศวะมอเกาตรเซงมากเเต่ไม่เอาอะมันไกลไปไม่ไหวเรียนลาดกระบังดีกว่า.....ใกล้บ้านดีอีกอย่างขี้เกียจเรียนปี1ใหม่น่ามันเเก่เเละไม่ไหวอะ....เเต่วันนี้มีน้องๆที่มอมาสัมภาษกันเยอะเเยะเลยเราจาได้เปงพี่คนเเละดีใจจัง..... May 10 ฝนตกอะไรอย่างงี้วันนี้อากาศมันน่านอนซะจิงๆฝนตกมาได้ใจมากเลย เลยเป็นหวัดเลย ก้อไม่เพราะใครหลอกก้อไอหมาบ้าจัวหนึ่งเท่านั้น เลยทามให้ฉานต้องเปงเเบบนี้ เซงปวดหัวจิงๆวันนี้เลยนอนทั้งวันเลยเเหะๆๆ May 09 ลูกกวาดมาจากไหนฟะความคิดเรื่องลูกกวาดเนี่ย เกิดขึ้นจริงๆ เมื่อประมาณศตวรรษที่ 17 ในอังกฤษ ลูกกวาดทำจากน้ำตาล และน้ำ และถูกค้นพบโดยบังเอิญ เค้าว่ากันว่า การนำน้ำตาลกับน้ำไปต้มรวมกัน แล้วทิ้งไว้ให้เย็นเนี่ย จะได้ลูกกวาดออกมา ยิ่งอุณหภูมิสูงเท่าไหร่ จะได้ลูกกวาดที่แข็ง ถ้าใช้อุณหภูมิปานกลาง ลูกกวาดจะเหนียวหนึบ นุ่มหยุ่น
การค้นพบลูกกวาดนี้ ทำให้เกิดอุตสาหกรรมเกี่ยวกับขนมชนิดนี้อย่างกว้างขวาง ในศตวรรษที่ 19 ลูกกวาดกลายเป็นของที่ทุกคนต้องการ และออกมาหลายรสชาติ มีทั้งเปปเปอร์มินต์ เลมอน ฯลฯ มากมายหลายอย่าง กินกันอย่างแพร่หลาย เรียกว่าป๊อปปูลาร์มากมาย และได้มีการคิดค้นลูกกวาดออกมาอีกหลายรสชาติ กลายเป็นขนมที่คนทั่วโลกหลงรัก
May 08 ปิดเทอมจนเบื่อเเละเอาน่ากรูอัพเเล้ว
ซัมเมอร์..........เพิ่งจะผ่านไป เเต่ทามไมชีวิตเหมือนไม่ได้หยุดเลยฟะ ลงเรียนซัมเมอร์อีก2ตัววิชา เเคลคูลัส2กะวิชาเลือก สอบเส๊จเเล้ว1วิชา วิชาเลือกนีเองจะได้เกรดไรวา
เเต่ไอที่ห่วงก้อคือเเคล2อะ สอบไปเเล้วครั้งนึงเเละเหลืออีก2ครั้งกูจาทามได้มั้ย ....อ่านก้อไม่อ่านเวรเเท้ๆ เมื่อไรจะหมดทุกข์วะ เเล้วนีก้อเเรดไปสอบ เอ-เนต อีกคะเเนนออกมาห่วยว่ารอบที่เเล้วอีกกู...........*-*..........ไม่ว่าจาสอบสักกี่รอบก้อหวยเหมือนเดิม-*-...........เเต่ไม่ว่าจะได้คะเเนนเท่าไรฉานไม่สนก้อเลยเลือกอันดับที่ 1 วิทยาเคมีวิศวกรรม จุฬา
2 วิศวะ จุฬา 3 วิศวะ มอ เกษตร 4 วิศวะ มธ เอาเปงว่าเลือกเเบบไม่คิดชีวิตเลยกูกะว่าจาไปบริจาคเงินสกอ. เปงจำนวน 250 บาทถ้วน555+ เอาน่าเด๋ยวก้อรุ้ว่าจะได้หรือศูนย์เปล่า
พักนี้ ฝนจะตกหรือเเดดจะออกเเม่งจาเอาไงขอมันวะ ฉานจาเปงหวัดอยู่เเล้ว (-*-) ..................เเต่อย่างว่าปิดเทอมช่างน่าเบื่อ วัน...ก้อนอน กิน ดูหนัง ออนเอ็ม ไม่เหงมีอะไรดีเลย
เที่ยวก้อไม่คอยจะได้เที่ยววันๆอยู่เเต่บ้านน่าเบื่อที่สุด เมื่อวาได้ฤกษ์นัดกะเพื่อนว่าจาไปเเพททินัมกัน นัดกัน11.00น. ที่อนุเสาวรี เเต่กว่าจาถึงที่จิงๆก้อปลาเข้าไปเที่ยงกว่าๆ รอเอกเด๊กพัทยาอะสิ ตื่นก้อสายบ้านก้อไกลเลยทามให้มาสายเลย สรุปเเล้วกว่าจะคบเล่นเอายืนรอเหนื่อยเลย ดังนั้นวันนี้มีขวนนักซ๊อปทั้งหมด7คน ประกอบไปด้วย อุ้ม จิ๊บ เอก ตาล นิค ปอน เเอม เกือบคบ ขาดเเป้งกะใหม่ เเต่เเป้งติดทามสันที่มหาลัยเลยอดไป ไอพวกเรามันพวกเหงเเก่ตัวกันเลยได้ไป555+ ส่วนใหม่นีหลุดจากวงโครจจลไปเเล้ว..สรุปเเล้ววันนี้กุมีเงินเเค่300 บาทถ้วน กะไม่ซื้อไรเลยเพราะตอนนี้ทรัพยจางมากๆๆ ไปเดินทรมารจิงๆซื้อก้อไม่ได้ซื้อเหมื่อยอีกต่างหากที่ได้คือได้เจอเพื่อนหุหุ เเค่นี้เองกู*-* หมดไปอีกวัน
June 11 ชีวีตที่เปลี่ยนไป วุ๊กว่าจามาอัพต่อนเว้นเป็นเดือนเลย
วันนี้ว่างๆมาอัพซะหน่อยไม่มีอะไรจาทามหุหุพวกว่างงาน
พูดถึงมหาลัยก้อเปิดมา1อาทิตย์เเล้วได้อะไรมาบ้างเนี๊ย
ก้อได้เพื่อนไงได้เพื่อนเยอะเเยะเลยจนจำชื่อสบสันไปหมด
เดียวนานไปคงจำได้เองเพื่อนในสาขาก้อนิสัยดีอะไม่เหมือน
เราเหอะๆส่วนมาก้อมาจากต่างจังหวัดเยอะมากเเต่ดีอะหลาก
หลายดีเผื่อไปเที่ยวไหนจาได้ขอความช่วยเหลือ555+หวังเเค่นี้
เเล้วก้อมีพวกพี่ๆน่ารักๆทั้งนั้นเลยไม่ว่าน่าตาเเละนิสัย555+
เพิ่งเข้าเชียร์มาสดๆร้อนๆโดนว๊ากด้วยเเต่เเบบว่าทามใจมาก่อนล่วง
หน้าเลยไม่เท่าไรมันซะใจดีซะอีกไม่ได้สิพูดอย่างงี้เดี๋ยวพวกพี่ๆมา
อ่านมาว๊ากฉานหนักทามไงดีละเเบบว่าเห็นว่าเราชอบ ตายเเน่ฉาน
ส่วนเรื่องเรียนเหมือนกะยังไม่ได้เรียนสักเท่าไรก้อเลยยังไม่รู้ว่ายาก
มากหรือเปล่าส่วนมากจาติดกิจกรรมซะมากกว่าไม่ก้ออาจารย์ไม่เข้า
ก้อเลยโดดกันทั้งห้องเลย*-* เนี๊ยเสียดายมากอยากไปรร.อะมันดันไม่
ว่างซะนี้ทามไงได้เบื่อจิงๆนัดเพื่อนไว้ด้วยจาโดไปทันหรือเปล่าวา
เเต่อยากไปถ้าไม่ได้ไปจิงขอโทษเพื่อนๆด้วยนะ ชีวีตมหาลัยก้อมีอะไร
นุกเยอะดีเเต่จาสู่ที่รร.ไม่ได้อยู่เเล้วเราโตเเล้วนิจามาเล่นเเบบเด็กไม่ได้
เเล้วพูดเเล้วเศร้าจังเลยฉาน
May 07 เบื่อวันๆไม่ได้ทามอะไรเลยช้าวมาก้อกินข้าวดูการ์ตูนบ่ายมาก้ออ่านนิยายน้ำเน่า=_=!!!!!!!ทั้งวันเลยเย็นมาก้อเล่นเน็ตชีวิตก้อ
น่าเบื่ออย่างงี้ กลางคืนมาก้อนอนไม่เหงมีไรดีเลยMay 05 เสียใจผิดไหมที่ยังทำ ทั้งๆที่รู้ว่าไม่มีทางสำเร็จ ณ นาที นี้เป็นช่วงเวลาที่แย่ที่สุดสำหรับความสิ้นหวังที่เคยเกิดขึ้นในชีวิต มันเป็นความรู้สึกที่เลวร้ายจริงๆ กับคำว่า "อุปสรรค" อุปสรรค เป็นบททดสอบชีวิต รู้ดีว่าไม่มีอะไรหนักหนา เดี๋ยวพรุ่งนี้มันก็จะผ่านไป แล้วก็จะมีเรื่องอื่นๆเข้ามาอีก อย่างนี้เรื่องไป แต่ "อุปสรรค" ที่เผชิญอยู่ขณะนี้ คือ "ความโง่" ความโง่ของคัวเอง ที่ไม่รู้จักคิด ไตร่ตรอง ก่อนที่จะนำพาครอบครัวมาพบกับความฉิบหายอย่างนี้ ทำไม ต้องเป็นชีวิตชีวิตนี้ด้วยที่ต้องเจอเรื่องแบบนี้ ทำไม ถึงไม้โชคร้ายอย่างนี้ ความหวังที่เหลืออยู่ ก็คงเป็นได้แค่ความฝัน ทำไม ตอนนั้นถึงห้าวทำในสิ่งที่ยังไม่รู้ดีพอ ทำไม่ต้องลงทุนซื้อบททดสอบที่แสนแพงขนาดนี้ ทั้งๆที่แค่ไคร่ครวญอีกหน่อย ก็คงมองเห็นความเป็นไปไม่ได้ แต่ "ความโง่" มันบังตา พอตาสว่างก็เหลือแค่เงา ที่ไม่สามารถจับต้องได้อีกต่อไป บนท้องฟ้ามีอะไร???เมื่อก่อนชีวิตฉันมีความสุขฉันรู้จักมันดีฉันไม่เคยมีปัญญาใหญ่ขนาดนี้เลยจนกะทั้งมาถึงช่วง ม.6 ทุกอย่างก้อดูเปลี่ยนไปหมด ความสนุก ความสุข ที่ได้เที่ยวเล่นไปวันๆก้อไม่มี บ้างทีเวลาจาดูเเลตัวเองก้อไม่มี ทั้งอาทิตย์ต้องไปเรียนพิเศษ จนไม่มีเวลาว่างเหมือนอย่างก่อนๆ ทุกอย่างมันทามให้ฉันรู้สึกอึดอัดอยู่ลึกๆ มันปิดล้อมเหมือนกำเเพงที่เหมือนเขาวงกรต ที่ไม่มีทางเเม้เเต่จาเดินออกไป ฉันรู้สึกกังวลวิตกหนัก กลัวทุกอย่างที่จะเกิดขึ้นในอนาตคกับฉัน พวกเธอเคยมีปัญหาบ้างมั้ยเเต่ไม่สามารถบอกใครได้เลย ไม่รู้จาให้ใครช่วยดีไม่รู้จาทามไงดี มันสบสันไปหมดเลย เหมือนเราไม่มีใคร ทุกสิ่งทุกอย่างดูมึดมนเหลือเกินเราไม่รู้จาพึ่งใครเลย ไม่มีใครสักคนที่เห็นใจ เหมือนท้องฟ้าตอนนี้ใช่มั้ย ไม่มีเเม้เเต่ดวงดาว พระจันทร์ ฟังดูมันก้อน่าพิศดาลนะ เเต่มันในทางวิทยาสตร์เเต่อีกในเเง่นึงละเเต่ในเรื่องของจิตใจละตอนมันดูช่างอ้างว้างไม่มีเเม้เเต่เเสงสว่างเลย ฉันต้องเผชิญกับความเหนื่อยยาก ความอ่อนล้า ความผิดหวัง ความสูญเสีย และที่สำคัญฉันต้องต่อสู้ กับความไม่เห็นดีเห็นงามของผู้ใหญ่ กับคณะและสาขาวิชา ที่ฉันจะเลือกเข้าไปเรียนพวกเขาคาดหวังทุกอย่างจากฉันไม่มีใครเชื่อ ว่าคณะที่ฉันอยากจะเรียนมันจะสามารถทำให้ฉัน “เรียนสำเร็จได้” แต่ละคนต่างก็บอกว่า “ ฉันดื้อรั้น ” มีผู้ใหญ่น้อยท่านที่จะเห็นด้วยกับสิ่งที่ฉันตัดสินใจ ทำไมนะ! ทำไม! ไม่ค่อยมีใครเชื่อใจและเชื่อมั่นในความสามารถของฉันรวมทั้งการตัดสินใจของฉันเลยหรือนี่เเม้เเต่คนใกล้ตัวเเทนที่จะให้กำลังใจเเต่กลับตาหน้าฉัน//// สิ่งที่ได้เจอะเจอมาในปีนี้ มันมีหลายๆเรื่องที่ทำให้ฉันเจ็บปวดมาก เกินกว่าจะลุกไปตามหาสิ่งที่ฉันต้องการ การที่เป็นเเบบนี้ฉันรู้สึกผิดมากผิดมาตั้งเเต่ต้นผิดมาตั้งเเต่เกิดเลยใช่มั้ย เป็นไปได้ฉันอยากหมุนเวลากลับไปกลับไปทำสิ่งที่ดีกว่านี้ มันจะมีทางมั้ยมีสักทางมั้ยที่กลับไปได้ ฉันเป็นคน...เป็นคน....ไม่เคยให้ความสมหวัง...ได้เกินครึ่งนึง...กับใครๆได้เลย.."อย่าหวัง"..อะไรให้มากนักนะ ในทุกๆครั้งที่ฉันหวัง ความผิดหวัง..ก็รอ..ฉันอยู่ เสมอ เสมอไปเลย ทามไมฉันจะต้องมาเผชิญกับเรื่องพวกนี้ด้วยมันเหนื่อยนะเหนื่อยมากเหนือยเกินกว่าที่จะทามอะไรได้เลยหมดหวังอยากจะยอมเเพ้ทุกครั้งไป ถ้าหากถ้าพรุ้งนี้ฉันตายก้อคงจะไม่เสียดายเลย เพราะชีวิตฉันมันไม่รักดี........จิงมั้ย |
|
||||||||||
|
|
%3e%3eAnG...wAnG...JaNg%3c%3cZ*-*Z!!!!+-+Windows+Live&referrer=){kind=small}
